კიდევ ერთი წელიწადი

წინა წელი არის აქ :))

იანვარი

იანვრის პირველი ერთი კვირა მეძინა. არანაირი გართობა, ხმაურიანი წვეულებები, არა მეგობრები, მხოლოდ ბებია და ბუხართან ძილი. მძიმე წლის დასასრულს დასვენება მჭირდებოდა. შემდეგ ისევ მთიულეთი, მკაცრი ხევსურული ზამთარი, მძიმე პოლიტიკური ფონი და ზამბარასავით დაჭიმული ნერვები.

იანვარში ერთადერთი დღე მახსოვს, 13 იანვარი. ხეობაში, ღვთისა და კაცისგან მიტოვებულ სოფელში რეპორტაჟის მოსამზადებლად წავედი. მახსოვს რამდენი ვიარე ფეხით, იმიტომ რომ მანქანა იმ სოფლამდე ვერ მივიდა. მახსოვს წინაასახაალწლო სამზადისში ჩართული სოფელი, სადაც მხოლოდ სამი ოჯახი ცხოვრობდა, მახსოვს როგორ დამაღამდა გზაში, როგორ მეშინოდა, ისიც მახსოვს რამდენი ვიტირე იმ ღამით და გადავწყვიტე რომ აღარ შემეძლო. მივხვდი რომ ნორმალური ცხოვრების დაბრუნება მინდოდა, რომელ ცხოვრებაზეც რვა თვის წინ მქონდა ნათქვამი უარი.
DSC_0135

თებერვალი

თებერვალი პრინციპში ისეთივე იყო, როგორც იანვარი. მუშაობა, მუშაობა და ბევრი მოგზაურობა ფშავის, ხევის და მთიულეთის სახიფათო გზებზე. ახალი სამუშაოს, ახალი ქალაქის, ახალი გარემოს მოლოდინში გავიდა მთელი თვე. თებერვლის ბოლოს, ქუთაისში დავბრუნდი, ზუსტად ერთი დღით. მეორე დღეს მატარებელში ჩავჯექი და ბათუმში წავედი. მიუხედავად იმისა რომ ვიცოდი, ქვეყნის ერთ-ერთ საუკეთესო გაზეთად მიჩნეულ გაზეთში მივდიოდი სამუშაოდ მაინც შემეშინდა, როცა კონტრაქტი მომცეს გასაცნობად და ხელმოსაწერად. ნახევარი საათი, ვკითხულობდი, ვფიქრობდი, ვკითხულობდი ვფიქრობდი, მერე ხელი მოვაწერე. იმ გადაწყვეტილებებს შორის, რაც კი ოდესმე მიმიღია, ერთ-ერთ სწორ გადაწყვეტილებად მიმაჩნია ეს გადაწყვეტილება.

DSC_0039

მარტი

მარტში არ მახსოვს რამდენჯერ გადავკვეთე საქართველო აქეთ-იქით. შემიძლია ვთქვა რომ ბევრჯერ. 2012 წელს, მარტის დასაწყისში პირველად ჩავხედე თვალებში სიკვდილს. მარტის ბოლოს მეორედ. მსგავსი შეგრძნება, წამში გაანალიზება რომ შეიძლება ეს კადრი ბოლოა რასაც ხედავ, კიდევ რამდენჯერმე განმეორდა მთელი წლის განმავლობაში. მარტში და მის შემდეგ, კიდევ ერთი თვე მძულდა ბათუმი. კვირაში ერთხელ, ვიცვლიდი ბინას, სამსახურში გამუდმებით საპირფარეშოში ვიკეტებოდი და ვტიროდი, კვირაში ორჯერ დავდიოდი ქუთაისში, საბანაოდ და ტანსაცმლის გასარეცხად. შეიძლება ითქვას, მთელი მარტი „მარშუტკაში“ გავატარე.

პირველი ფოტო, რომელიც ბათუმში გადავიღე

პირველი ფოტო, რომელიც ბათუმში გადავიღე

აპრილი

აპრილშიც გზაში ვიცხოვრე. მაღალმთიანი აჭარა შემოვიარე. გაზაფხულმა, ზამთრისგან თავის დაღწევის სიხარულმა და პატარ-პატარა ცვლილებებმა, მიმიყვანა იმ დასკვნამდე, რომ თუ ადამიანი რთულ პერიოდს გაუძლებს, ბოლოს დასახულ მიზანს აუცილებლად მიაღწევს. აპრილში კიდევ ერთხელ შევიცვალე ბინა და პორტთან ახლოს გადავედი. პატარა, თევზის სუნით გაჟღენთილ ქუჩაზე ვცხოვრობდი.

იმდენად ვერ ვიტანდი იმ ადგილს, სახლში გვიან მივდიოდი, დილას, როგორც კი მეღვიძებოდა, ვდგებოდი, და სანაპიროზე გავდიოდი. ის თვენახევარი, რაც იქ ვცხოვრობდი იმით იყო მნიშვნელოვანი რომ დღე ვყიდულობდი წიგნებს, რომელსაც, დილაობით, სამი-ოთხი საათი სანაპიროზე ვკითხულობდი.

ჰო, კიდევ, აპრილში ჩემი დაბადების დღე იყო. როგორც წესი, არასდროს აღვნიშნავ ხოლმე. 26-ე დაბადების დღესაც მთელი დღე ვმუშაობდი, საღამოს დასალევად წასვლას მინდოდა, მაგრამ არავის ეცალა. ამიტო წავედი სახლში, გზად გუდვილში კრუასანი და ლუდი ვიყიდე. მერე სახლში, რომელიც თევზისსუნიან ქუჩაზე იდგა, ამ კრუასანზე ერთი სანთელი ავანთე, ჩემს თავს დაბადების დღე თავად მივულოცე. ლუდს მჟავე გემო ჰქონდა. ისეთივე როგორიც იმ დღეს… გვიან ღამით მთელი დღის ნაგროვებ მესიჯებს ჩავუჯექი და მივხვდი, რა სწორად მოვიქეცი რომ ფეისბუქზე დაბადების დღის თარიღი შევცვალე. ყველაზე მაგარი შეგრძნებაა როცა დაბადების დღეს ის ადამიანები გილოცავენ ვისაც უყვარხარ, ვისაც ახსოვხარ, ვისთვისაც მნიშვნელოვანი ხარ. მნიშვნელობა არა აქვს ასეთი ადამიანი ათია თუ ოცი. მთავარია რომ ისინი არსებობენ და მათ ყოველთვის ახსოვხარ.

IMG_0382


მაისი

მაისიც მოგზაურობის იყო. დავდიოდი…დავდიოდი…დავდიოდი. მაისში აღმოვაჩინე ულამაზესი სოფელი თაგო. თუ არსებობს ადგილები, რომელიც სიცოცხლეში აუცილებლად უნდა ნახო, თაგო მათ შორისაა. მაისში როგორც იქნა ვიპოვე სასურველი ბინა, ვიგრძენი რომ შემიყვარდა ბათუმი, საერთოდ მაისი პოზიტივი იყო.
მაისში სხვა ამბებთან ერთად ისიც მოხდა რომ პირველად გამოვცადე რა არის დრიფტი. ვერანაირ შეგრძნებას ვერ შევადარებ. სხეულს ვერ გრძნობ, გული გივარდება და ადრენალინი ტვინს გითიშავს. მოკლედ, მაგარი იყო. მემგონი მომავალ წელსაც გავიმეორებ :))

P1160044

ივნისი

არ მახსოვს
მგონი სულ წვიმდა. თუ არ წვიმდა. მოკლედ არ მახსოვს. ისევ დავდიოდი აქეთ-იქით.

P1160718

ივლისი

ყველაზე წარმატებული თვე იყო. მიუხედავად იმისა რომ ბევრი ვინერვიულე და ვიწვალე ჩეხეთის ვიზის მისაღებად, მაინც შევძელი. ერთი კვირა პრაღაში, საუკეთესო რამ იყო იმ ამბებს შორის რაც წელს მოხდა ჩემს ცხოვრებაში. ამ ერთმა თვემ მასწავლა, რომ თუ არ გავრისკავ, ვერაფერს საინტერესოს ვერ მივიღებ ცხოვრებისგან. პრაღაში მარტო წავედი. ერთი შეხედვით ამაში არაფერია უცნაური, მილიონობით ადამიანი მარტო დადის დედამიწაზე აქეთ-იქით. მაგრამ როცა შენი ტვინი ინგლისურად შენელებულად აზროვნებს, როცა ერთი წინადადების ასაწყობად, მინიმუმ 3 წუთი გჭირდება, პრაღაში მარტო წასვლა არც თუ ისე გონივრული გადაწყვეტილებაა. მაგრამ მე ვთქვი რომ შევძლებ. და შევძელი კიდეც. პრაღაზე ბევრი დავწერე აქ და აქ.

რა თქმა უნდა ხიფათის გარეშე არც იქ მოგზაურობას ჩაუვლია, მაგრამ გაცილებით ამაყი ვარ ახლა. მოკლედ, გარისკვა და მერე ამ რისკით მიღებული სიამოვნებით ტკბობა ვისწავლე. ფანტასტიური იყო.

ამ დღეს მივხვდი რომ ცხოვრებაში ყველაფრის მიღწევა შეიძლება, აბსოლიტურად ყველაფრის, მთავარია გინდოდეს

ამ დღეს მივხვდი რომ ცხოვრებაში ყველაფრის მიღწევა შეიძლება, აბსოლიტურად ყველაფრის, მთავარია გინდოდეს

აგვისტო

დაიწყო იმით რომ ვკვდებოდი. სოფელში, მდინარეზე ვიყავი. კლდიდან გადავხტი. მახსოვს რომ ვიხრჩობოდი. ვიყავი ფსკერზე და ვცდილობდი ზედაპირზე ამოვსულიყავი. არანაირი კინოკადრები, ერთადერთი რაზეც ვფიქრობდი იყო როგორმე ზედაპირზე ავსულიყავი. ჩემმა ძმამ გადამარჩინა. მადლობა გიო.

ასევე აგვისტოში, ცხოვრებაში პირველად და უკანასკნელად ვიყავი ზღვაზე. მივხვდი რომ ზღვა იმაზე მეტად მძულს, ვიდრე აქამდე მძულდა. არ მიყვარს მშვიდი, მზიანი და მლაშე ზღვა. ზღვა რომელიც მიყვარს, ასეთია. ვისაც ასეთი ზღვა არ გინახავთ, გეტყვით რომ არაფერი იცით ზღვის შესახებ 🙂
IMG_0252

სექტემბერი

არც კი ვიცი, სექტემბერში ვინმე იყო ბედნიერი? ვინმე, ვინც საქართველოში ცხოვრობდა. ჩემს ირგვლივ ასეთი ადამიანები არ მოიძებნებიან. ყველაზე სტრესული და რთული თვე იყო. 25 რთული დღე, როცა თითქმის არ მეძინა, დავდიოდი ბევრს, სხვადასხვა რეგიონში. ეს იყო თვე, როცა ნიუსების გარდა არაფერი წამიკითხავს, ფილმი არ მინახავს, მუსიკისთვის არ მომისმენია, არ დამისვენია, თვე რომელიც ყველაზე რთული იყო. მარტო ჩემთვის არა. ყველა ადამიანი ჩემს ირგვლივ ასე იყო. არ მინდა რომ ოდესმე ის გადავიტანო, რაც იმ ერთ თვეში გადავიტანე.

წელს სექტემბერში ერთ რამეს მივხვდი, ამ ქვეყანაში დაბადება, უკვე სასჯელია. არაფერში არ ვარ დარწმუნებული ისე, როგორც ამაში.

dog

ოქტომბერი

ოქტომბერში დავრწმუნდი იმაში და საკუთარ თავს პირობა მივეცი რომ თუკი ოდესმე შვილი მეყოლება, მას ამ საზოგადოებაში არ გავზრდი. ჯერ არ ვიცი სადაა ის ქვეყანა, სადაც ცხოვრება მინდა, მაგრამ ზუსტად ვიცი, ჩემს შვილს არ გავწირავ იმისთვის რომ იმ ქვეყანაში იცხოვროს, რომელი ქვეყანაც ასე მიყვარს, მაგრამ რომელი ქვეყანაც ყოველდღე გკლავს. რომლის საზოგადოებაც, ყველაზე ცუდი საზოგადოებაა იმ საზოგადოებებს შორის რომლის შესახებაც რამე ვიცი. ოქტომბერში გამუდმებით ვსვამდი კითხვას, სად არიან კარგი ადამიანები? პასუხი დღემდე არ მაქვს. რა არ დამავიწყდება ცხოვრებაში არასდროს? პირველი ოქტომბრის ღამე. ხმის დათვლის პროცესი, პირველი, ორი, სამი ბიულეტენი 41 ნომრით… და ვიღაცის ხმა ზურგიდან, დამთავრდა. მერე სადღაც, 10 წუთიანი სიმშვიდე და ეროვნული მარაზმის დასაწყისი. როგორ ზეიმობდნენ გარეთ, როგორ ზეიმობდნენ შიგნით, როგორ დაიწყო ერთ-ერთი მომავალი მაღალჩინოსნის ნათესავმა უკვე თანამდებობების განაწილება. როგორ მძულდა იმ მომენტში ყველაფერი.. მაშინ ვფიქრობდი და ახლაც იმ აზრზე ვარ, რომ ამ საზოგადოებას მომავალი არ აქვს. ის ვერასოდეს განვითარდება, იმიტომ რომ ეს საზოგადოება ისევ თავის მსგავს საზოგადოებას გაზრდის და თავს ვერასდროს დააღწევს იმ მოჯადოებულ წრეს, რომელ წრეზეც დიდი ხანია დავდივართ. ოქტომბერში მე მივხვდი რომ ამ ქვეყანაში სისტემა კი არა, სახელები და სახეები იცვლება მხოლოდ. იდეოლოგია, მიდგომა, ყველაფერი უცვლელი რჩება.

ოქტომბერი დაგვირგვინდა იმით რომ ეპისკოპოსმა პოლიციაში მიჩივლა. რა და როგორ იყო აქ მიწერია. მაშინ ვთვლიდი რომ არაფერი უნდა მეთქვა იმის შესახებ რა განვიცადე. მხოლოდ მშრალი ტექსტი და არაფერი სხვა. სასულიერო სასწავლებელში სწავლისას ერთ სემინარიელთან ვმეგობრობდი. ბევრს ვლაპარაკობდით ხოლმე. ბერობას აპირებდა, მაგრამ მერე გადაიფიქრა. დღეს ის ერთ-ერთი წარმატებული ადამიანია მათ შორის, ვისაც ვიცნობ. როგორ გავუძელი იმას რაც ეპისკოპოსმა, უმაღლესმა სასულიერო პირმა დამიშავა? როგორ შევძელი საკუთარი ტკივილისგან დისტანცირება? იმ ისტორიის წყალობით, რომელიც ჩემმა სემინარიელმა მეგობარმა მომიყვა და რომლის გაზიარების უფლებაც არ მაქვს. როცა მას ვუსმენდი მივხვდი, ცხოვრებაში იმაზე დიდი საშინელებებიც ჩაუდენიათ სასულიერო პირებს სხვა ადამიანების მიმართ ვიდრე მე დამემართა. მან შეძლო ეპატიებინა, იმ ღმერთის სახელით, რომელი ღმერთის ცნებებიც დაივიწყეს ჩვენმა სასულიერო პირებმა. მეც ვაპატიე.

ერთი რამ შემიძლია ვთქვა. ოქტომბერი იყო ძალიან მნიშვნელოვანი თვე ჩემს ცხოვრებაში. ერთ თვეში ერზეც და ბერზეც მყარი შეხედულება ჩამომიყალიბდა. ყველაფერი მე გადამხდა, ყველაფერი საკუთარ თავზე ვიწვნიე. მე ქრისტიანი ვარ, მაგრამ გადავწყვიტე რომ აღარ ვივლი ეკლესიაში.

IMG_0009

ნოემბერი

რა მოხდა ნოემბერში?
არც კი მახსოვს. ვმუშაობდი, ვკითხულობდი ბევრს, ვისვენებდი, ვნახულობდი ფილმებს და ვუსმენდი მუსიკას. დილაობით დავდიოდი ზღვაზე. ვუსმენდი, მისმენდა. მოკლედ კარგად ვიყავი.

Sweet November

Sweet November

დეკემბერი

მიუხედავად იმისა რომ ჯერ არ დამთავრებულა, მაინც ბევრი რამ მოხდა. მოხდა ის რომ ჩემს შორსმიმავალ გეგმებზე ფოკუსირება მოვახდინე, აღმოვაჩინე რომ ინგლისურად წინადადების გასამართად სამი წუთის ნაცვლად ერთი წუთი მჭირდება. ჩავრთე ახალ პროექტში, მართალია ამის გამო კვირაში 5-ის ნაცვლად 6 დღის მუშაობა მომიწევს, მაგრამ ეგ არაფერი, მომწონს კიდეც. მივიღე პირველი კონტრაქტი, როგორც ფოტოგრაფმა. ძალიან ხმამაღალი ნათქვამი გამოდის, საკუთარი თავისთვის ფოტოგრაფის დარქმევა მიჭირს. მგონი ეს შეამჩნიეს და წამდაუწუმ მეკითხებიან, დარწმუნებული ხარ რომ შეძლებ? მე პასუხის ნაცვლად თავს ვაქნევ, გულში კი ვფიქრობ, რომ იცოდეთ რამდენი რამ შევძელი…

დეკემბერში საბოლოოდ გავარკვიე ურთიერთობები. ყველა მხრივ. ზოგადად ამ მხრივ ყველაზე უცნაური წელი იყო. მთელი წლის განმავლობაში იმდენი ვინმე მომწონდა ბოლოს სათვალავი ამერია. ბოლოს ისე მოხდა რომ ორი ერთდროულად მომწონდა. სულ ბოლოს კი როცა მივხვდი რომ წამიერ გატაცებებს რეალურად ზიანი მოჰქონდა, დროს მართმევდა, რომელიც შემეძლო სწავლისთვის დამეთმო, ავდექი და ვუთხარი. ყველაფერი დალაგდა. გაქრა და დამშვიდდა. მე მჯერა რომ ჩვენი მომავალი ჩვენსავე ხელშია. გადაწყვეტილებები, რომელსაც ვიღებთ, ცვლის მას, უარესობისკენ, ან უკეთესობისკენ.

წელს მივხვდი რომ არ არსებობს მზა რეცეპტები, როგორ უნდა იცხოვრო. ცხოვრება თავგადასავალია, იმისდამიხედვით როგორი ადამიანი ხარ, ან ბოროტი გმირი ხარ ამ თავგადასავალში, ან კეთილი.

გასული წელი მაჰათმა განდის ფრაზით დავიწყე. მთელი წელი რასაც ვაკეთებდი, სწორედ ამ შეგრძნებით ვაკეთებდი: „ცხოვრებაში რაც არ უნდა გააკეთო, უმნიშვნელო იქნება, მაგრამ უნდა გააკეთო“.

წელს, წლის ბოლოს განდის კიდევ ერთი ფრაზა აღმოვაჩინე, რომელიც მომავალი წლის და ცხოვრების ინსპირაციად მექცა. „You may never know what results come of your actions, but if you do nothing, there will be no results“.

მე ვიცხოვრებ იმ შეგძნებით ისევ რომ „Whatever you do will be insignificant, but it is very important that you do it“ და მაინც ყველაფერს გავაკეთებ, იმიტომ რომ ჩემს ნაცვლად არავინ გააკეთებს. იმიტომ რომ მე უნდა გავაკეთო.

გასული წლის შემაჯამებელი პოსტის ბოლოს რაც დავწერე ამიხდა. ტრადიციას არც ამჟამად დავარღვევ და დავწერ:
2013 წელს ერთი სურვილი მაქვს, ვისწავლო ოქსფორდში.

რაც მინდოდა ყველაფერი მაქვს ამ ეტაპზე, ახლა ეს სურვილი მაქვს და ვიცი რომ ვისწავლი.

397125_3633366846713_713940369_n

Advertisements

კვირა ღამის იმეილი

როცა კვირა საღამოს აქციიდან სველი, გაყინული პრესკაფეში მივედი და სინათლის სიჩქარით ვყრიდი სკაიპში ფოტოებს, ვერ ვიფიქრებდი რომ რამე კარგი შეიძლებოდა მომხდარიყო. მერე ზურგჩანთა, რომლის გამოც ლამის სავიზო რეჟიმი დავარღვიე ერთი კვირის წინ, ავიღე და სამსახურში დავბრუნდი. ფოტორეპორტაჟი მქონდა ასატვირთი ვებზე.

სანამ ფოტოაპარატიდან ფოტოები ლეპტოპში იტვირთებოდა, ფეისბუქი ჩავსქროლე. არაფერი საინტერესო. მეილზე შევიხედე. წერილი დამხვდა. ალბათ ასეთი უნდა იყოს წერილი, რომელიც გათიშულს დედამიწაზე დაგაბრუნებს და სულ ცოტ ხნით მაინც ბედნიერს გაგხდის. თუმცა სანამ წერილზე მოგიყვებით, მანამდე წინა პოსტში შეწყვეტილ ამბავს გავაგრძელებ. წინა პოსტში, პრაღაში ვიყავი და ჯაზ-კონცერტზე მივდიოდი. კონცერტი Janáčkovo nábřeží-ზე მდებარე პატარა, მყუდრო Jazz Dock-ში გაიმართა. თუმცა იმ საღამოს სულაც არ იყო მყუდრო. ბევრი მიზეზი მქონდა იმ დღეს ბედნიერებისთვის.

კონცერტამდე თავგადასავლებით სავსე დღე იყო. დილით სასტუმროდან ადრე გამოვედი, ჩემი ფოტოსთორისთვის გმირებს ვეძებდი. გაჩერებაზე გასულმა, იმის ნაცვლად რომ მეტროში ჩავსულიყავი, ექსპერიმენტის ჩატარება გადავწყვიტე და ავტობუსით პრაღის გარეუბნები შემოვიარე. როგორია მეგაპოლისი ცენტრს მიღმა ფოტოზე შეგიძლიათ ნახოთ. თუმცა ცოტა ვითავხედებ და ვიტყვი, რომ პრაღის გარეუბნის რამდენიმე მონაკვეთის გარჩევა მაგალითად დიღომისგან ძნელია) სახლებია და ხეები რა. რომ არა უცხოენოვანი წარწერები ვერ იფიქრებ რომ ეს ის პრაღაა, უძველესი, მოოქროვილი შენობებით და ისტორიული მნიშვნელობის ძეგლებით, მილიონობით ტურისტს მაგნიტივით რომ იზიდავს.

გარეუბნებში იმდენი ვიბოდიალე, მოვახერხე და დავიკარგე. თუმცა დაკარგვა პირობითია, საერთოდაც ძნელია თუ რუკა გაქვს. უახლოესი გაჩერება მოვძებნე, მერე იქიდან ავტობუსით მეტრომდე მივედი და მორჩა ეგ იყო. ხუთ გაჩერებაში პრაღის ცენტრში ამოვედი. ვაცლავის მოედანს ფეხით გავუყევი.

ვაცლავის მოედანი

გამახსენდა რომ ფოტოსთორი მქონდა გადასაღები. თუმცა მუშაობის დაწყებამდე გადავწყვიტე ის კაფე მომეძებნა, სადაც საღამოს კონცერტი იყო დაგეგმილი. რუკას დავხედე. ვაცლავის მოედნიდან ახლოს იყო, მაგრამ იქ მისვლას მაინც დიდი დრო მოვანდომე. ხეივანში, რომელიც მდინარე ვლტავას მიუყვება უკვე ფოთოლცვენა იყო დაწყებული. კაფე მოვძებნე, რუკაზე რემარკა გავაკეთე და უკან, ოლდ თაუნ სკვერისკენ ვიწრო ქუჩებით წავედი. წვიმდა.

Jazz Dock

ის იყო ერთ-ერთ ქუჩაზე შევუხვიე, ესპანელი გოგონების ჯგუფს გადავეყარე. არდადეგებს ატარებდნენ პრაღაში და ჯონ ლელონის კედელს ეძებდნენ. მე მკითხეს სად იყო კედელი, ვუთხარი რომ არ ვიცოდი, მაგრამ შემეძლო მათთან ერთად მომეძებნა. მათ შევუერთდი და 10 წუთიანი ძებნის შემდეგ ვიპოვეთ კიდეც. წვიმამ იმატა.

John Lennon’s wall

თავი ხიდქვეშ შევაფარე, სადაც ჩემს გარდა ათეულობით ადამიანი იყო შეკრებილი და ქუჩის მორიგ ბენდს უსმენდნენ. ჩამოვჯექი. ისეთი მუხტი იყო, ისეთი მხიარულება, სულ დამავიყდა ფოტოები. ჰაერი წვიმით, მუსიკით და სიყვარულით იყო სავსე. კარგახანს ვუსმინე. მერე მივხვდი რომ იმ დღეს არაფრის გადამღები არ ვიყავი.

საათს დავხედე, ექვსი სრულდებოდა. კონცერტამდე ერთი საათი იყო დარჩენილი. წვიმს, სად წავიდე? – ვკითხე ჩემს თავს და პასუხიც უცებ ვიპოვე.
ტრამვაი!
საუკეთესო საშუალება წვიმისთვის თავის შესაფარებლად და პრაღის დასათვალიერებლად. თუმცა ტრამვაით ჩემი სეირნობა დიდხანს არ გაგრძელებეულა. გალერეასთან ჩემი ჯგუფელები დავლანდე, გამახსენდა რომ ფოტოგამოფენის შესახებ სულ დამავიწყდა. უახლოეს გაჩერებაზე ჩამოვხტი, უკან გალერიისკენ წავედი. ფოტოგამოფენა დავათვალიერე და ჩემს ახლადშეძენილ ნაცნობებთან ერთად კონცერტზე წავედი.
მუსიკას ვერ აღწერ, მუსიკას გრძნობ, ისმენ. ემოციური საღამო იყო. ფრაგმენტი იმ საღამოდან:

სასტუმროში გვიან დავბრუნდით. დილით დენთან მივედი და გულწრფელად მოვუყევი რატომ არ მქონდა დავალება. ხუთშაბათი ყველაზე მძიმე დღე იყო პრაღაში ყოფნის. დილიდან მთელი ისტორიული ცენტრი შემოვირბინე. როგორც იქნა მეოთხმოციათასე ცდაზე, ასეთუ ისე ნორმალური ფოტოსთორი გავაკეთე, საღამოსკენ სასტუმროში წავედი, დენს ფოტოები ვაჩვენე. მან თქვა რომ კარგია. წავედი და დავიძინე. არაფერი ისეთი არ მომხდარა. პარასკევს მთელი დღე ტრენინგი გვქონდა. ჯერ ფოტოები ავარჩიეთ, მერე დავბეჭდეთ. მერე მინი გამოფენა მოვაწყვეთ. ყველაზე მეტად Vytenis-ის ერთი ფოტო მომეწონა. სხვა ნამუშევრებს, ჩემსასაც და სხვებისასაც საშუალოზე მაღალ ქულას დავუწერდი. პარასკევ საღამოს გვქონდა Farewell Drinks. ზღაპარი დასრულდა.

კვირა საღამოს იმეილი ტრენინგის ერთ-ერთი მონაწილისგან იყო. თბილი და იმედით სავსე წერილი. ასეთი წერილები გაიძულებს ყველაფერი ცუდი დაივიწყო, უარყოფითისგან განთავსუფლდე და ცოტახნით მაინც მოეშვა. ის მეკითხებოდა როგორ ვიყავი, როგორ ვიმგზავრე და მიხსნიდა რატომ ვერ მომწერა ერთი კვირა. პასუხის მიწერა მისთვის ბოლოდან დავიწყე, აეროპორტის ამბით. თქვენც მოგიყვებით…

შაბათ დილით ავტობუსით უნდა წავსულიყავი აეროპორტში. წინა საღამოს პრაღის ისტორიული სადგური Hlavní nádraží მოვინახულე და კარგახანს ვეძებე სად იყო ავტობუსის გაჩერება. მერე უკანასკნელი ავტობუსი გავაცილე აეროპორტში და სასტუმროში დამშვიდებული დავბრუნდი. წესით მეორე დღეს არაფერი არ უნდა შემშლოდა და აეროპორტშიც თავის დროზე მივიდოდი. შაბათ ადრე ავდექი, დილით ჩემსს რუმმეითს გამოსამშვიდობებელი წერილი დავუტოვე, სასტუმრო დავტოვე, გადასასვლელზე მწვანეს ლოდინში პრაღაში მზის ამოსვლა გადავიღე.

მერე ჩავჯექი მეტროში და წავედი Hlavní nádraží-ზე, აეროპორტის ექსპრესი სწორედ იქიდან გადიოდა. 15 წუთის შემდეგ გამახსენდა რომ სასტუმროს ნომერში ჩანთა დამრჩა. ამ აღმოჩენიდან რამდენიმე წამში მატარებელი მეტროსადგურ ფლორენცზე გაჩერდა. რამდენიმე წამი დამჭირდა გადაწყვეტილების მისაღებად. მატარებლიდან ჩამოვედი, მეორე მხარეს გადავედი და სასტუმროში დავბრუნდი. გზაში ვანგარიშობდი რამდენი წუთი დამჭირდებოდა, მეტროს 15 წუთს + 5 წუთი სასტუმრომდე, 5 წუთი ადმინისტრატორისთვის სიტუაციის ახსნას და ჩანთის აღებას, 20 წუთი უკან ფლორენცამდე, 5 წუთი Hlavní nádraží-მდე, 3 წუთი ბაქნამდე და ზუსტად ვუსწრებ ავტობუსს. ნახევარი საათი აეროპორტამდე და მერე ზუსტად 15 წუთი რეგისტრაციისთვის. არ მქონდა სათადარიგო გეგმა.

სასტუმროში როგორ მივირბინე აღარ მახსოვს, მაგრამ მახსოვს რომ ყველაფერი დამავიწყდა. ადმინისტრატორს თურმე ქართულად ვუხსნიდი რა მჭირდა. ბოლოს რომ მივხვდი რაც ხდებოდა ძლივს გავაგებინე რაც მინდოდა. ნება დამრთეს ნომერში მივსულიყავი. კარზე გაბმით ვაკაკუნებდი. ჩემმს რუმმეითს მილიონი ბოდიში მოვუხადე, კიდევ ერთხელ დავემშვიდობე. რესეფშენში ტაქსის გამოძახება ვთხოვე, მაგრამ მითხრეს რომ გაცილებით მეტი დრო დამეხარჯებოდა და უბრალოდ ვერ მივუსწრებდი რეისს. ავტობუსი ჯობდა. მახსოვს როგორ დამლოცა ადმინისტრატორმა და გამოვიქეცი. ვირბინე მეტრომდე. მერე მეტროში ნერვიულობისგან ლამის ხელები დავიმტვრიე. როცა Hlavní nádraží-ზე მივედი, აღმოვაჩინე რომ ზუსტად სამი წუთი მქონდა ავტობუსის გაჩერებამდე მისასვლელად. თუ ავტობუსი გამასწრებდა არანაირი შანსი არ მქონდა თვითმფრინავისთვის მიმესწრო. მახსოვს როგორ ვირბინე ესკალატორზე, როგორ ავვარდი ბაქანზე და მერე როგორ მივირბინე გაჩერებასთან სადაც ავტობუსი უკვე იდგა და მგზავრები ადიოდნენ. აეროპორტამდე ნახევარი საათი ბილეთს ჩავკირკიტებდი, გაფრენის დრო ხომ სწორად ეწერა. ადრე არ წავა, 15 წუთი მაქვს, ვიმშვიდებდი თავს. ჩეხეთში ცხოვრებაში პირველად დავაფასე სიზუსტე და მივხვდი რაოდენ მნიშვნელოვანი რამეა. აეროპორტში შესვლას და ჩემი გეიტის მოძებნას ზუსტად 5 წუთი მოვანდომე. უბედნიერესი ვიყავი როცა ბოლო ადამიანები დავლანდე რეგისტრაციის რიგში. ყველაფერი ელვის სისწრაფით ხდებოდა, რეგისტრაცია, ბარგის ჩაბარება, მერე კონტროლი. როცა თვითმფრინავში დავჯექი, მინდოდა მეკივლა.

დიახ, მე ეს შევძელი.

ჩემი პირველი მარტოხელა ხეტიალი საზღვარგარეთ შედგა.

Eat… Pray… Love

მეშინოდა რომ ბორისპოლის აეროპორტში გეიტი შემეშლებოდა ან რეისი ამერეოდა ან რამე მოხდებოდა. საბედნიეროდ ჩემი შიშები არ გამართლდა. პრაღამდე მშვიდად ვიფრინე. ფანჯარასთან ვიჯექი და ღრუბლებში დავფრინავდი. პირდაპირი და გადატანითი მნიშვნელობით.

პრაღაში ფოტოჟურნალისტიკის კურსს ვესწრები. უცნაურია მაგრამ პირველ დღეს ერთი კადრიც არ გადამიღია. შეიძლება იმიტომ რომ დაღლილი ვიყავი. არ ვიცი. რამდენჯერაც რამის გადაღება დავაპირე იმდენჯერ დამეზარა. საღამოს სავახშმოდ წავედით. სახელი არ მახსოვს, მაგრამ ვიცი რომ ის კაფე პრაღის იმ ნაწილში მდებარეობს, რომელიც იუნესკომ თავის ძეგლთა ნუსხაში შეიტანა.

პატარა კაფე იყო, მყუდრო, ბუხრით და სიძველის ეფექტით. პირველი ორი კერძი გამოვტოვე, ძირითადად ვლაპარაკობდი. პირველივე ჩეხმა, რომელიც გავიცანი მკითხა“ მოგწონს პრაღა. მეც მთელი „cute” სიტყვების მარაგი გამოვიყენე იმისათვის რომ ჩემი აღფრთოვანება გამომეხატა. თუმცა ეს არ იყო ბოლომდე მართალი. ზრდილობის და ეტიკეტის ამბავი უფრო იყო. იმ მომენტში სულაც არ ვფიქრობდი რომ პრაღა მშვენიერი იყო. ერთადერთი რაც მინდოდა იყო ძილი, სრული 25 საათიანი უძილობის შემდეგ. მერე ყავამ გამომაფხიზლა, და ახლადგაცნობილის მოსმენა დავიწყე.

„იმ მშვენიერ სახლებში, რომელიც შენ ასე მოგწონს, პრაღელები აღარ ცხოვრობენ. აქ ყველაფერი ძალიან ძვირია,“-მითხრა მან.
გამეღიმა. გეთანხმები შეიძლება აქ სიძვირეა, მაგრამ თქვენ თქვენს ისტორიას მაინც უვლით. ჩვენთან ძველ შენობებს ანგრევენ. მაგალითად გუშინ ერთ-ერთი ძველი მშენებლობა დაანგრიეს ბათუმში. თქვენთან ყველგან ძველი შენობებია. ჩვენთან აღარც შენობებია და აღარც ადამიანები იმ შენობებში,“ – ვუთხარი მე მას და მერე ორივემ კარგახანს ვიწუწუნეთ ჩვენ-ჩვენს ქვეყანაზე.

სასტუმრომდე ძლივს მივაღწიე. მეორე დღეს დილით ადრე უნდა ავმდგარიყავი ტრენინგისათვის.

დენი, კარგი ფოტოგრაფია, მე ვფიქრობ კიდევ უფრო კარგი ტრენერია. ფანტასტიურად, გასაგებად და ადვილად აგვიხსნა, რა უნდა გადავიღოთ, რატომ და როგორ. მერე დავალება მოგვცა და გადასაღებად გაგვიშვა.

ასე შევხვდი პრაღას. ავიღე რუკა და მეტროსკენ წავედი. სასტუმრო სადაც მე ვცხოვრობ პრაღის გარეუბანია. გადავწყვიტე ებრაელების სასაფლაო გადამეღო. ახლა რომ ვფიქრობ არ ვიცი რატომ მომეჩვენა საინტერესოდ სასაფლაოს გადაღება, მაგრამ ფაქტია რომ გადავწყვიტე. თავგადასავალი აქ დაიწყო. მეტროდან პრაღის ცენტრში, ნაციონალური მუზეუმის წინ ამოვედი. მიუხედავად იმისა რომ ლენკამ, ტრენინგის ერთ-ერთმა მონაწილემ ამიხსნა როგორ უნდა მივსულიყავი სასაფლაომდე და თან რუკაც მქონდა, მაინც ვერ მივაგენი. პირველი საათიდან საღამოს შვიდ საათამდე ვიბოდიალე პრაღაში, სასაფლაოს ვერ მივაგენი, ფოტოაპარატს რაღაც დაემართა, წესიერი კადრები ვერ გადავიღე. რაღაც უგემურ სალათში 5 ევრო გადავიხადე.

რადგან რუკით გზა ვერ გავიკვლიე გადავწყვიტე მეკითხა. ბოლოს იმ დონეზე მივედი კითხვას: „სად არის ებრაელების სასაფლაო“ ვეღარ ვიტანდი. ცოტაც და თავად აღმოვჩნდებოდი სასაფლაოზე. განვლილ დღეს რომ ვიხსენებდი ერთადეთ დადებით ამბად ქუჩის მუსიკოსები მეჩვენებოდა. ცოტა გავერთე მათი მოსმენით. სასტუმროში დავბრუნდი, ციოდა. დავიძინე. დილით დენს ფოტოები მივუტანე და ვუთხარი, ჩემს ფოტოესეს ჰქვია: „სად არის ებრაელების სასაფლაო“. დენმა გაიღიმა, ფოტოები დაათვალიერა და ორ ფოტოზე თქვა: „იზ ნოთ ბედ“. ჭეშმარიტად, მიღწევაა ეს შეფასება.

მეორე დღეს, ანუ გუშინ გადავწყვიტე რომ არ შეიძლებოდა პრაღიდან ასეთი წავსულიყავი. ასეთი ანუ უბედური, უკმაყოფილო და სევდიანი. მთელი ჩემი ფული გადავთვალე, გადავანაწილე და ჩემს თავს ვუთხარი, ჯანდაბა მანანა, არ გაქვს უფლება ასე იყო. ბი ჰეფი.

განხილვაზე დენს ვუთხარი რომ მინდოდა ფოტოსთორი ქუჩის მუსიკოსებზე გადამეღო. იდეა მოეწონა. ავიღე ფოტოაპარატი და წავედი. ეს იყო ჩემს ცხოვრებაში ყველაზე, ყველაზე კარგი დღე ალბათ.

პირველ რიგში გადავწყვიტე რადაც არ უნდა დამჯდომოდა მეპოვა ებრაელების სასაფლაო და დამეთვალიერებინა. თან გულში ილიკოზე ვბრაზობდი, რომელმაც „ებრაელების სასაფლაო რომ არ ნახო ისე არ წამოხვიდე მანდედანო“ მითხრა.

მივედი, ვნახე და ვერ აგიხსნით როგორი იმედგაცრუებული დავრჩი. თურმე გუშინ იქ ვყოფილვარ. ზუსტად მაშინ, როცა ძალიან დავიღალე, როცა კითხვის თავიც აღარ მქონდა, მაშინ ვმჯდარვარ მის კიბეებთან და ისე წამოვსულვარ რომ ვერ მივმხვდარვარ რომ უკვე ნაპოვნი მქონდა ის რასაც მთელი დღე ვეძებდი.

ამ აღმოჩენამ ერთი ფრაზა ამადევნა: ადამიანები კი არ ვმარცხდებით, ფარხმალს ვყრითო. ჭეშმარიტებაა, თან სრული. გუშინდელი ტური პრაღაში ებრაელების სასაფლაოდან დავიწყე. ის უბანი სადაც სინაგოგები და სასაფლაოა ერთ-ერთი ულამაზესი უბანია პრაღაში.

„ეს უნდა ნახო“
ვერ ვიტან სიტყვა „უნდას“. არაფერიც არ „უნდა“. მარტო ის უნდა ნახო და აკეთო რაც გაინტერესებს და რაც ნამდვილად გინდა. ამაში კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი აქ. გვანცა მწერს რომ კაფკას მაისურის გარეშე არ უნდა წამოვიდე აქედან, ილიკო ამბობს რომ ებრაელების სასაფლაო უნდა ვნახო. ვნახე, ვიყიდე მაგრამ სიამოვნება სულ სხვა რამით მივიღე. კათედრალით ვერ მოვიხიბლე. რამდენადაც დიდია მისი ისტორიული მნიშვნელობა და რამდენადაც შთამბეჭდავი ოქროთი მოვარაყებული უზარმაზარი ხატები, იმდენად უინტერესოა ჩემთვის. სამაგიეროდ შესასვლელში ცოტახანს კიბეებზე ჩამოვჯექი და „წელიწადის დროებს“ ვუსმინე ორღანის შესრულებით. სტარაე მესტოზე თანამედროვე ხელოვნების გალერეებია.

პაწაწინა ორ და სამ ოთახიანი გალერეებია. ყველაზე დიდი დრო სწორედ იქ გავატარე გუშინ. შიგნით ფოტოს გადაღება არ შეიძლებოდა, ამიტომ მხოლოდ გარეთა ხედებით დავკმაყოფილდი. საინტერესო ნახატებია და თუ ოდესმე პრაღაში მოხვდებით გირჩევთ ნახოთ. საერთოდ სადაცალის გაიხედავ ყველგან რაღაცის მუზეუმია. მუზეუმებში ბოდიალს ორი საათი მოვანდომე, სწრაფად ვათვალიერებდი ყველაფერს. აქ დრო ისე გარბის, თვალის დახამხამებასაც ვერ ასწრებ.

ზოგი მუზეუმის სახელი აღარც მახსოვს სადაც ვიყავი, მაგრამ კარგად მახსოვს რომ დღეს სალვადორ დალის მუზეუმში უნდა წავიდე. მუზეუმებით დაღლილი ერთ პატარა ქუჩას გავუყევი. კიდევ ერთი მუზეუმი იყო. „Sex machines Museum”. მოკლედ ეს ჯადოსნური მუზეუმია. ყველა ღიმილით შედის და სიცილით გამოდის.

გუშინ როცა ებრაელების სასაფლაო როგორც იქნა ვნახე, იქვე პატარა სუვენირების მაღაზიაში შევედი. საერთოდაც პრაღაში ხიდების შემდეგ ყველაზე მეტი სუვენირების მაღაზიაა ყველა კუთხეში იყიდება რაღაც, რაც პრაღას გაგახსენებს.

არ ვიცი დღეში რამდენ ათას ტურისტს ემსახურებიან ეს ადამიანები, მაგრამ ყოველ შესვლაზე გაგრძნობინებენ რომ ისინი სულაც არ არიან დაღლილები, მზად არიან გაგიღიმონ, მოგემსახურონ და თავი ისე იგრძნო თითქოს პირველი ხარ. არა აქვს მნიშვნელობა 25 კრონად ღირებულ კალამს ყიდულობ თუ 1000 კრონად ღირებულ ჩანთას. ყველა ნივთი და ყველა ადამიანი მათთვის მნიშვნელოვანია.
ბათუმის კაფეებისთვის დამახასიათებელი მზერა, რომელიც უსიტყვოდ გეუბნება „ნეტა რას მოეთრეოდი“, მხოლოდ “Charles Bridges Museum”-ში ვიგრძენი. მუზეუმში პატარა კაფეა. ყავა მინდოდა, მაგრამ მეზღვაურის ფორმიან ბარმენს ისეთი მზერა ჰქონდა, მარტო ბათუმის კაფეებისთვის დამახასიათებელი რომ მეგონა აქამდე. ყავის დალევა გადავიფიქრე. კაფე-მუზეუმში რამდენიმე ფოტო გადავიღე. ცარიელი იყო. პრინციპში ლოგიკურიცაა.

მუზეუმის ბილეთი იმ 290 კრონში (12 ევრო) შედიოდა რომელიც მდინარე ვლტავაზე ნავით გასეირნებისთვის გადავიხადე. ნავით გასეირნება გუშინდელი დღის ულამაზესი დეტალი იყო.

დაახლოებით ყველაფერი ისე იყო, როგორც ფილმში “eat, pray, love”. Eat – უგემრიელესი ნაყინი ულამაზეს კაფეში (სახელი არ მახსოვს), Pray – „Charles Bridges Museum”-ის ეკლესიაში. ეკლესია კათოლიკური იყო, მაგრამ მთავარი ნიშნები არ არის, მთავარი რწმენაა. ღმერთი ერთია, უბრალოდ სხვადასხვა სახელი ჰქვია და ეგაა. Love – ეს იმდენად პირადულია, სისულელეა აქ დაწერო. სულელური ამბავი რომელიც ბორისპოლის აეროპორტში დაიწყო, და აქ გრძელდება. რამდენიმე დღეში დამთავრდება. საერთოდაც ყველაფერი იმისთვის იწყება რომ ოდესმე დამთავრდეს. სიცოცხლესავითაა.

ნავით სეირნობა დაახლოებით ერთ საათს გაგრძელდა. მეგზურობას გიდი გვიწევდა. ნავზე საქართველო, პოლონეთი, იტალია და ესპანეთი ვიყავით. „ოოო, ჯორჯია, სტალინ“ – მითხრა გიდმა, როდესაც ვუთხარი საიდან ვიყავი. სტალინი შემთხვევით არ უხსნებია. ის ადგილი გვანახა სადაც ადრე სტალინის უზარმაზარი ძეგლი იდგა ჩეხეთში, ძეგლის ფოტოც ჰქონდა. რომლის მეორე მხარეს ასევე ეს ძეგლი იყო, ოღონდ უკვე აფეთქებული. „ეს არის კომუნიზმის ორი მხარე, სიმბოლო კომუნიზმის“- გვითხრა გიდმა. როდესაც სტალინი მოკვდა და ხრუშოვი მოვიდა მან ააფეთქა ეს ძეგლი. საბოლოოდ ვერ გავარკვიე რა დამოკიდებულება ჰქონდა სტალინთან გიდს, მაგრამ როდესაც ვუთხარი რომ საქართველოში, სტალინის მშობლიურ ქალაქში მისი ძეგლი აიღეს, თვალები გაუფართოვდა და თავი გაკვირვების ნიშნად გადაიქნია. აღარაფერი უთქვამს მერე სტალინზე.

საინტერესოა უცხოელების ასოციაციები საქართველოზე.
პირველ დღეს, როცა სასტუმროს ჰოლში ტრენინგის მონაწილეები და ტრენერები ერთმანეთს ვეცნობოდით მაიკლმა, რომელიც ტრენინგებს ატარებს მწერალი ჟურნალისტებისთვის როგორც კი გაიგო რომ საქართველოდან ვიყავი მითხრა. „ოო, ჯორჯია, ხინქალი, კაჩაპური. ვაინ, ვერი გუდ ვაინ“.

გამიხარდა. ისეთია, რაღაცნაირი. რომ ვერ ახსნი. გიხარია. მესამე მსოფლიოს ქვეყნებში კი ხარ, მაგრამ მთლად წყალწაღებულიც არ ხარ და ვიღაცას რაღაცა მაინც მოსწონს შენს ქვეყანაში. სიხარული იქვე „ჩამაშხამა“ იქვე კანადელმა ჟურნალისტმა ბიჭმა. „ბოდიში, სად არის ჯორჯია?“ – მკითხა მან.

ჩემთვის გავიფიქრე, რა კარგია რომ არ იცითქო და ვუთხარი რომ კავკასიაში იყო. თუმცა დარწმუნებული არ ვარ რომ იცის სად არის კავკასია.

ნავით სეირნობის შემდეგ „Charles Bridges“ გადავჭერი და კაფკას მუზეუმს მივადექი. აღმოჩნდა რომ სანამ მე ვსეირნობდი, თანამედროვე ხელოვნების გალერეებს ვათვალიერებდი, ქუჩის მუსიკოსებს ვუსმენდი კაფკას მუზეუმს მუშაობა დაუმთავრებია. 6 საათამდე მუშაობს მხოლოდ. წამოვედი, ხიდი ისევ გადმოვჭერი და წიგნების მაღაზიაში შევედი. საჩუქრები ავარჩიე, კაფკას მაისური, კალმები, პოსტქარდები, გულსაბნევები და მილიონი რამე ვიყიდე. კაფკას მაისურის ყიდვისას გვანცას რჩევის გათვალისწინება ვცადე და ჩეხეთში ყოფნისას პირველად გამოვხატე ხმამაღლა უკმაყოფილება ნივთის სიძვირის გამო. „ებრაელი ხარ?“ – მკითხა პასუხად თურქმა გამყიდველმა ისტორიული პრაღის ცენტრში. როდესაც უარყოფითი პასუხი მიიღო, მკითხა საიდან ვიყავი. „მხოლოდ ებრაელები ამბობენ რომ ძვირია,“ – ამიხსნა თან. როცა გაიგო რომ ქართველი ვარ, მაისურზე 20 კრონი დამიკლო (გეფიცებით არ მითქვამს დამიკელითქო) და ბათუმთან მოკითხვა დამაბარა. აზრზე არ ვარ როგორ უნდა გადავცე ეს მოკითხვა ბათუმს, მაგრამ მაინც. დავპირდი რომ როდესაც ბათუმში ჩავიდოდი უბრალოდ გავიხსენებდი მას.

მერე წავედი გოიას მუზეუმის სანახავად, მაგრამ ისიც დაკეტილი დამხვდა. სასტუმროში დავბრუნდი. მეტროს ხაზი შემეშალა. რის გამოც გზა ნახევარი საათით დაგრძელდა.

დღეს შედარებით თავისუფალი დღე მაქვს. დილით დენს გუშინდელი ფოტოსთორის დავალება ვაჩვენე. 50 ფოტოდან 4-ზე მითხრა რომ არაუშავს. გადასარევია. ახლა ზუსტად ვიცი რა უნდა გადავიღო. ისევ ქუჩის მუსიკოსებზე ვმუშაობ. ოღონდ ამჯერად ყველა დეტალს ზუსტად გავითვალისწინებ. ფოტოსთორს საქართველოში რომ ჩამოვალ მერე დავდებ. მანამდე მხოლოდ ვიდეოებს ვდებ. გუშინ კიდევ ბევრი რამ მოხდა, მაგრამ უკვე 1500 სიტყვა დავწერე და ამდენს მაინც აღარავინ წაიკითხავს. დღეს წინ გამოფენა და საღამოს ჯაზ-კონცერტია. ხვალ დავწერ დღევანდელ დღეზე.