სამი ამბავი მეგობრებზე

განშორება ასუსტებს წვრილმან ვნებებს და აძლიერებს დიდ სიყვარულს. ისევე, როგორც ქარი ანთებს სანთელს და აღვივებს ცეცხლის ალს.

ხეტიალის დაწყების მოსამზადებელი სამუშაოების ანატომია:
ორშაბათს ყველა თანახმაა – “აე რა მაგარია”.
სამშაბათს უკვე იწყებენ წუწუნს – “ვაიმეე რომ შეგვცივდეეს?”
ოთხშაბათს ასკვნიან – “უეჭველი შეგვცივდება, იქნებ სადმე დავსხდეთ”.
ხუთშაბათს მეუბნებიან რომ პარასკევს მეტყვიან ზუსტ პასუხს.
პარასკევს ალბათ მეტყვიან რომ ვერ მოდიან.

ერთი იტალიელი კიბერ-მეგობარი მყავს. Natural Photographer-ია. იმის წყალობით რომ ცოტა იტალიური ვიცი და მისი უდიდებულესობა გუგლი არსებობს, ხშირად ვკონტაქტობთ. არ ეზარება და მიყვება იმ სირთულეებზე რაც თან ახლავს ველურ ფოტოგრაფიას. მიყვება რა რთულია თუნდაც ერთი კარგი კადრის დაჭერა, რომელიც ხშირად რამდენიმე საათის ლოდინის შედეგია. ამ ზაფხულს აპირებს საქართველოში ჩამოსვლას და კოლხეთის ჭაობების დალაშქვრას. იმედი მაქვს ზაფხულამდე ეს ფოტოაპარატი მექნება. სერიოზული გეგმები მაქვს. აუცილებლად გავხდები კარგი wildlife photographer-ი. მანამდე კი სანამ ეს მოხდება შემიძლია უსასრულოდ ვსქროლო მისი ვები და იმ ზღაპრულ სამყაროში ვიმოგზაურო, რომელშიც ის ცხოვრობს.

მაშინებს ხოლმე დასასრული. იმიტომ რომ როგორც წესი დასასრულს ახალი რაღაცის დასაწყისი მოჰყვება. რაღაცასა და რაღაცას შორის ვარ გაჩხერილი ახლა. საშინელებაა როცა ადამიანს არჩევანი არ აქვს, მაგრამ უფრო საშინელებაა როცა რამდენიმე არჩევანი გაქვს. როცა ტვინს იჭყლეტ ფიქრით და გეშინია. გეშინია რომ არ შეცდე, იმიტომ რომ არჩევანზე, რომელსაც გააკეთებ, შენი მომავალი ცხოვრებაა დამოკიდებული.

კვირას “გუდბაი ფართი” გვაქვს. მინდა რომ ჩემმა მეგობრებმა ამ ერთხელ მაინც სძლიონ სიზარმაცეს, დაივიწყონ რომ არსებობს სიტყვა “კომფორტი” და მხარი აუბან ჩემს ერთი შეხედვით “გიჟურ” გადაწყვეტილებას. ჩემო ძვირფასებო, იმედი მაქვს რომ არ გაცივდებით, არ გაიყინებით, მაგრამ თუ მაინც სურდო შეგეყრებათ ლიმონიანი ჩაი ჩემზე იყოს 🙂

***************** ***********

ფოტო ფაქტები: დუშეთის ხევი

მდინარე დუშეთის ხევზე მოწყობილი უკანონო ნაგავსაყრელი 😐