როდესაც სათქმელს სხვაგან მიაგნებ

***
მე დღეს ვნახე მკვდარი ჩიტი, რომელიც დინებას მოჰქონდა. ამ ჩიტის სიკვდილის ამბავი ადვილად შეიძლება წარმოვიდგინოთ.
სოფლის ბოლოს მანგოს ხეზე მას ჰქონდა ბუდე. იგი საღამოთი დაბრუნდა შინ და თავის რბილბუმბულიანი ამხანაგების გვერდით მოკალათებულმა მშვიდად დაიძინა, რომ მოესვენებინა თავისი დაღლილი სხეული. მაგრამ უეცრად, ღამეში, ძლიერი პადმა ოდნავ შეირხა თავის სარეცელზე და მანგოს ფესვებს მიწა მოურღვია. ბუდიდან გადმოვარდნილმა პატარა ქმნილებამ მხოლოდ წამით გაიღვიძა, რათა იმწამსვე საუკუნოდ დაეძინა.
როცა მე პირისპირ ვდგავარ ყოვლის დამქანცველი ბუნების საშინელი საიდუმლოს წინაშე, ჩემსა და სხვა ცოცხალ არსებათა შორის არსებული განსხვავება უმნიშვნელო და ფუჭი მეჩვენება. ქალაქში, სადაც ადამიანთა საზოგადოება წინა პლანზეა, იგი დიდი და მნიშვნელოვანი ჩანს. იგი სავსებით უგრძნობელია სხვა ქმნილებათა შვებისა და მწუხარების მიმართ, მას მხოლოდღა საკუთარი ახსოვს.
ადამიანი ისე რთულია და ისე დომინირებს ყველაფერზე, რომ ცხოველი მისთვის მხოლოდ ცხოველია. ცხოველიდან ადამიანში და ადამიანიდან ცხოველში სულის გადასახლების იდეა ინდოელებს უცნაურად არ ეჩვენებათ და ამიტომ ყველა მგრძნობელი არსებისადმი სიბრალული, როგორც სენტიმენტალური გაზვიადება, გამორიცხული არაა მათი წმინდა წერილებიდან.

***
მე არ შემიძლია გულგრილი ვიყო თვით პაწაწკინტელა სულის მიმართ, რომელიც სიცოცხლის სიხარულით ფეთქავდა დაღუპული ჩიტუნას ნაზ გულმკერდში.
რაბინდრანათ თაგორი

Advertisements

ყველას რაღაცა უნდა

ადამიანების მოთხოვნილებებს ხშირად დასასრული არა აქვს.

ერთხელ ერთმა მონადირემ დაინახა ფრინველთა გუნდი და დაიწყო ფიქრი: “რატომ არ მისცა ღმერთმა ადამიანს ფრთები, ხომ შეიძლებოდა მასაც ეფრინა?”

ამ დროს გამოიარა თამვმდაბალმა მეუდაბნოემ და უთხრა:

” შენ ფიქრობ რომ ღმერთმა არ მოგცა ფრთები, მაგრამ კიდევაც რომ მოეცა, მაინც არ იქნებოდი კმაყოფილი და იტყოდი: “რატომ არა ვარ ანგელოზიო?”

და თუ ანგელოზადაც გაგხდიდნენ, ისევ უკმაყოფილო იტყოდი: “რატომ არა ვარ ქერუბინიო?”

და თუ ქერუბინიც გახდებოდი, დაიწყებდი ჩივილს: “რატომ არ მომცა ღმერთმა ცის მართვის უნარი?”

და თუ ეს უნარიც მოგეცემოდა, მაინც არ დაკმაყოფილდებოდი და თავხედურად დაუწყებდი ძებნას რაღაც უფრო დიდს”.

P.S. მიუხედავად იმისა რომ ვთვლი, ცხოვრების აზრი სწორედ ძიებაშია, ხშირად მიფიქრია როდემდე შეიძლება გაგრძელდეს ეს? ერთი დღე? ერთი თვე? ერთი წელი? თუ მთელი ცხოვრება?

ნეტავ მარტო მე მჭირს ეს თუ თქვენც ჩემსავით “აღუვსებელი საწყაულები” ხართ?

შეჩერებული წამის ისტორია

13 წლის წინ მე და ჩემი 10 კლასელი ამ ძველ, მიტოვებულ გაზის მილზე გავედით. გუშინდელი დღესავით მახსოვს ის წვიმიანი დღე და დღემდე მაკანკალებს იმ წუთების გახსენებაზე.

ზრუნვა გარემოზე პირადი გამორჩენის მიზნით…

ამ ზაფხულს მდინარის ხეობაში ხეტიალისას თავზე წავადექით ბრაკონიერებს…. ვინაიდან და რადგანაც ძალიან პატარები ( 11-12 წლის) იყვნენ ნახევარსაათიანი ლექციით შემოვიფარგლეთ რატომ იყო ცუდი რასაც ისინი აკეთებდნენ. ხოლო ეს “ბანერი” მოგვიანებით აღმოვაჩინეთ და კარგადაც ვიხალისეთ:)

ქვეყნად უამრავი გზაა…მაგრამ ყველა გზა ია-ვარდით არაა მოფენილი. თუმცა ზოგს უმართლებს და იოლი გზით სიარულს სწავლობს…თუ რა თქმაუნდა ამას გამართლება ჰქვია:(

რაღაცნაირად იდგა ეს ხე იქ. თითქოს მარტო იყო და არც იყო. იმ ადამიანს ჰგავდა, თითქოს ბევრი მეგობარი რომ ჰყავს, მაგრამ როდესაც გაუჭირდება და მეგობარი დაჭირდება მარტო რომ აღმოჩნდება ხოლმე…

…………………………………………………………………………………………