როდესაც სათქმელს სხვაგან მიაგნებ

***
მე დღეს ვნახე მკვდარი ჩიტი, რომელიც დინებას მოჰქონდა. ამ ჩიტის სიკვდილის ამბავი ადვილად შეიძლება წარმოვიდგინოთ.
სოფლის ბოლოს მანგოს ხეზე მას ჰქონდა ბუდე. იგი საღამოთი დაბრუნდა შინ და თავის რბილბუმბულიანი ამხანაგების გვერდით მოკალათებულმა მშვიდად დაიძინა, რომ მოესვენებინა თავისი დაღლილი სხეული. მაგრამ უეცრად, ღამეში, ძლიერი პადმა ოდნავ შეირხა თავის სარეცელზე და მანგოს ფესვებს მიწა მოურღვია. ბუდიდან გადმოვარდნილმა პატარა ქმნილებამ მხოლოდ წამით გაიღვიძა, რათა იმწამსვე საუკუნოდ დაეძინა.
როცა მე პირისპირ ვდგავარ ყოვლის დამქანცველი ბუნების საშინელი საიდუმლოს წინაშე, ჩემსა და სხვა ცოცხალ არსებათა შორის არსებული განსხვავება უმნიშვნელო და ფუჭი მეჩვენება. ქალაქში, სადაც ადამიანთა საზოგადოება წინა პლანზეა, იგი დიდი და მნიშვნელოვანი ჩანს. იგი სავსებით უგრძნობელია სხვა ქმნილებათა შვებისა და მწუხარების მიმართ, მას მხოლოდღა საკუთარი ახსოვს.
ადამიანი ისე რთულია და ისე დომინირებს ყველაფერზე, რომ ცხოველი მისთვის მხოლოდ ცხოველია. ცხოველიდან ადამიანში და ადამიანიდან ცხოველში სულის გადასახლების იდეა ინდოელებს უცნაურად არ ეჩვენებათ და ამიტომ ყველა მგრძნობელი არსებისადმი სიბრალული, როგორც სენტიმენტალური გაზვიადება, გამორიცხული არაა მათი წმინდა წერილებიდან.

***
მე არ შემიძლია გულგრილი ვიყო თვით პაწაწკინტელა სულის მიმართ, რომელიც სიცოცხლის სიხარულით ფეთქავდა დაღუპული ჩიტუნას ნაზ გულმკერდში.
რაბინდრანათ თაგორი

ერთიანი ეროვნული უკულტურობა


ერთიანი ეროვნული გამოცდები დაიწყო. ფოტოები გადაღებულია საქართველოში, ერთ-ერთ ქალაქში, ერთ-ერთი საგამოცდო ცენტრის მიმდებარე ტერიტორიაზე.
ვფიქრობ რაიმე კომენტარი ზედმეტია.
პრინციპში რაც მინდოდა მეთქვა სათაურში უკვე ვთქვი.

როგორც ყოველთვის: აბა დატკბით და ისიამოვნეთ…



სინათლე გვირაბის ბოლოს