***

როდესმე დამთავრდება ხეტიალი,
ვინ იცის დაღლილზე გაგიხარდეს.
ან ხრამში ბოლო მოგეღება,
ან ზვავი შეგინახავს აპრილამდე.

არავის დააკლდება არაფერი.
არც მზე დაგაკლდება დილდილობით.
ეგ არის, ვერ გაიგებ ვერასოდეს,
მოვდიოდი თუ მივდიოდი.

(C) თეა თოფურია

2010

ჩემი ბლოგი ერთი წლისაა. ერთი წლის წინ გაზეთის რედაქციაში ტრენინგისთვის CV-ს ვავსებდი, რომელიც სოციალურ მედიას ეხებოდა. მეილი გავაგზავნე და დავფიქრდი რატომ უნდა დაველოდო პასუხს მოვხვდები თუ არა ტრენინგზე, ვცდი – ბლოგის შექმნა არც ისე რთულია.
ვცადე და ასე გაჩნდა ჩემი ბლოგი.
თავიდან ვწერდი ყველაფერზე, მაგრამ მერე მივხვდი რომ სულაც არ მომწონდა ის რასაც ვწერდი, ამიტომ ავდექი და წავშალე.
ჩემი ბლოგის ახალი სიცოცხლე მაისიდან დაიწყო, როცა IUCN ის ტრენინგზე საინტერესო იდეა შემოგვთავაზეს და მეც გადავწყვიტე გარემოს დაცვაზე დამეწერა.
ერთი შეხედვით საკმაოდ მოსაწყენია ბლოგზე თვეების მანძილზე წერო პოსტები, რომელიც გარემოს დაცვას ეხება. მეორეც, ძალიან რთულია მარტივი ენით, პროფესიული ტერმინების გარეშე წერო ამ თემაზე.
რაც მთავარია ძალიან, ძალიან რთულია იაზროვნო ეკოლოგიურად.

დასაწყისში არჩევანის წინაშე ვიდექი: ბლოგი ყოფილიყო ყოველდღიურად განახლებადი, მომეძიებინა ქართული ნიუსები, მეთარგმნა უცხოური თუ გამეკეთებინა ბლოგი, რომელზე განთავსებული ინფორმაცია დროს გაუძლებდა და ნიუსისგან განსხვავებით რამდენიმე თვის შემდეგაც საინტერესო წასაკითხი იქნებოდა.
ავირჩიე მეორე გზა, რამდენად გამომივიდა ეს თქვენ, ჩემი ბლოგის მკითხველებმა უნდა შეაფასოთ.
ადვილია აიღო რომელიმე წიგნი, ნარკვევი ან ბროშურა გარემოს დაცვაზე, ეკოლოგიაზე, ბიომრავალფეროვნებაზე, გააშინაარსო და საკუთარ ნაააზრევად შეასაღო შენს მკითხველს. ან სულაც არ გააშინაარსო და თავის ტერმინებიანად გადმოწერო.
რთულია თავიდან ბოლომდე წაიკითხო ეს წიგნები, ნარკვევები, ბროშურები, პოსტის დასაწერად დაჯდე კომპიუტერთან და ვერაფერი ვერ დაწერო. იმიტომ რომ გაქვს შეგრძნება, ეს ერთხელ უკვე დაიწერა, რაღაც ახალი გინდა, რაც ჯერ არ დაწერილა. და ამ ახლის ძიებაში შეიძლება შემოგეკითხოს სქელტანიანი “მეტყევეობა”, არანაკლებ სქელტანიანი “ბუნების კარი”, რამდენიმე ათეული პატარა ბროშურა და ბოლოს სასოწარკვეთილებაში ჩავარდე “რა ჯანდაბა დავწერო”.
თემები გაქვს, არაპოპულარული, მაგრამ საინტერესო, თუმცა სრულყოფისთვის ჯერ კიდევ უნდა მოიძიო ინფორმაცია. ყველაზე ცუდი ის მომენტი იყო, როცა არასრულყოფილი პოსტები დრაფტში იყრებოდა. ისინი ახლაც იქ არიან, ყოველთვის როცა ახალ პოსტს ვწერ საცოდავად მიყურებენ და თითქოს მეხვეწებიან: “გამოგვაქვეყნე რა!”
სამწუხაროდ იმისთვის რომ მათ ვორდპრესის სინათლე იხილონ ჯერ კიდევ ბევრი რამ მაქვს წასაკითხი.
ბევრი იდეა, რომელიც მქონდა ჩემგან დამოუკიდებელი მიზეზების გამო ვერ განხორციელდა. თუმცა იმედი მაქვს 2011-ში მაინც მექნება სანატრელი “ფლიპკამერა” და ყველაფერს რაც 2010-ში უნდა გადამეღო, სწორედ მაშინ გადავიღებ.
ისე საერთო ჯამში 2010 ძალიან წარუმატებელი წელი იყო.
უფრო სწორად ამ წელს დავარქმევდი მოლოდინის წელს. კონკურსიდან კონკურსამდე, პროექტიდან პროექტამდე გამაწამებელმა მოლოდინმა და ნერვიულობამ დაღი ჩემს ჯანმრთელობას დაასვა.
გვიან, მაგრამ მაინც მივხვდი ყველაზე მთავარი ადამიანისთვის არის ჯანმრთელობა – მხედველობა + სმენა. ჩემი აზრით შეუცვლელი და შეუფასებელი საუნჯეა. სხვა ყველაფერი, მეორეხარისხოვანია.
ბლოგს რომ დავუბრუნდე, ბლოგისთვის დადებითად შევაფასებდი ამ წელს. 2010-ში ჩვენ (მე და ჩემმა ბლოგმა) მოვიპოვეთ სტაბილური მკითხველი, ქუთაისურმა გაზეთმა “პოსტსკრიპტუმმა” ჩემი ერთ-ერთი პოსტიდან ფოტოები აიღო და გაზეთში დაბეჭდა.
მეტს განსაკუთრებულს ვერაფერს ვიხსენებ….
თუმცა მაინც ვფიქრობ ეს ბლოგი ესკიზია იმ დიდი პროექტისა, რომლის განხორციელებასაც ვაპირებ. და კიდევ ჯიუტად მჯერა, რომ ოდესმე ეს ბლოგი გახდება სასარგებლო და ძალიან, ძალიან საინტერესო.
ბევრი ვწერე, იდეაში მინდოდა შემაჯამებელი პოსტი დამეწერა. მგონი გამოვიდასავით.
ბოლოს, მინდა მადლობა გითხრათ თქვენ, ჩემი ბლოგის მკითხველებს. განსაკუთრებული მადლობა კი შენ, ჰო შენ ამ პოსტს რომ კითხულობ ახლა და ბოლოში რაღაცას დამიტოვებ კომენტარის სახით.
კომენტარს რაც შეეხება, როცა რაღაცას აკეთებ, ამ შემთხვევაში წერ – გჭირდება უკუკავშირი. დასტური იმისა, რომ ვიღაცამ კი არ გადაგიარა, არამედ წაგიკითხა და თავისი ემოცია კარგი ან ცუდი დაგიტოვა პოსტზე.

ყველას გილოცავთ შობას და ახალ წელს!
რას გისურვებთ?
სურვილების ასრულებას…
შემოიარეთ ხოლმე ჩემთან, ჩვენ კიდევ ბევრი გვაქვს სახეტიალო….

158 დღე

158-ე დღეა რაც ბლოგი განვაახლე. 158-ე დღე და ერთი ეტაპის დასასრული. განსაკუთრებით მიყვარს ეს ეტაპები. აი რაღაცა რომ მთავრდება, იმიტომ რომ თავიდან დაიწყოს მერე.
მე ვერ შევაფასებ როგორი იყო ეს 158 დღე. ეს უფრო თქვენი, ამ ბლოგის მკითხველის პრეროგატივაა.
კიდევ IUCN -ის. მათ შეფასებას პრინციპში გადამწყვეტი მნიშვნელობა აქვს ჩემთვის.
რაღაცის გასაგრძელებლად, ან ისევ თავიდან დასაწყებად.
გაგრძელება – ეს საუკეთესო რამეა რაც შეიძლება ჩემს ცხოვრებაში მოხდეს. გაგრძელება ბილიკივით იქნება, რომელიც ფართოვდება, როდესაც საწინააღმდეგო მიმართულებით კიდევ ერთხელ გადასერავ.
თავიდან დაწყებას კი ალბათ რამდენიმე რეპრესირებულ-დეპრესირებული დღე მოჰყვება.
თუმცა ყველაფრის დაძლევა შეიძლება.
რა შეიცვლება ჩემს ბლოგზე?
ზუსტად ვიცი რომ მიმართულება არა. რაც არ უნდა მოხდეს ეს მაინც მწვანე ბლოგი იქნება, მოხეტიალე ისევ იხეტიალებს და ისევ დაწერს.
რატომ?
მე ისევ გულუბრყვილოდ მჯერა რომ ოდესმე ეს ბლოგი რაიმე სარგებელს მოუტანს ვინმეს.

ყველას რაღაცა უნდა

ადამიანების მოთხოვნილებებს ხშირად დასასრული არა აქვს.

ერთხელ ერთმა მონადირემ დაინახა ფრინველთა გუნდი და დაიწყო ფიქრი: “რატომ არ მისცა ღმერთმა ადამიანს ფრთები, ხომ შეიძლებოდა მასაც ეფრინა?”

ამ დროს გამოიარა თამვმდაბალმა მეუდაბნოემ და უთხრა:

” შენ ფიქრობ რომ ღმერთმა არ მოგცა ფრთები, მაგრამ კიდევაც რომ მოეცა, მაინც არ იქნებოდი კმაყოფილი და იტყოდი: “რატომ არა ვარ ანგელოზიო?”

და თუ ანგელოზადაც გაგხდიდნენ, ისევ უკმაყოფილო იტყოდი: “რატომ არა ვარ ქერუბინიო?”

და თუ ქერუბინიც გახდებოდი, დაიწყებდი ჩივილს: “რატომ არ მომცა ღმერთმა ცის მართვის უნარი?”

და თუ ეს უნარიც მოგეცემოდა, მაინც არ დაკმაყოფილდებოდი და თავხედურად დაუწყებდი ძებნას რაღაც უფრო დიდს”.

P.S. მიუხედავად იმისა რომ ვთვლი, ცხოვრების აზრი სწორედ ძიებაშია, ხშირად მიფიქრია როდემდე შეიძლება გაგრძელდეს ეს? ერთი დღე? ერთი თვე? ერთი წელი? თუ მთელი ცხოვრება?

ნეტავ მარტო მე მჭირს ეს თუ თქვენც ჩემსავით “აღუვსებელი საწყაულები” ხართ?

ფინჯან ყავასთან საკითხავი

1. აი ასეთი ქვეყანა

2. ბედი, რომელიც ხეს არ ეღირსა

3. იქ, სადაც ცა ყველაზე ახლოა

4. ანაბეჭდი წყალზე

5. მკვდარი ტყე