ერთი დაკარგული კადრის ამბავი

არაფერზე არ მეშლება ისე ნერვები, როგორც დაკარგულ კადრებზე.
ერთი კვირის წინ მაღალმთიანი აჭარის ერთ-ერთი სოფლიდან მოვდიოდი.
წვიმდა.
დაღლილი, სამარშუტო ტაქსის ფანჯრის მინას მისვენებული, ქუჩას ვათვალიერებდი. ქალაქში შესვლამდე შუქნიშანთან ქუჩა სამხედროებმა გადაკვეთეს. ბევრნი იყვნენ, მწყობრში იდგნენ და მიდიოდნენ. ერთი ჯარისკაცი ჩამორჩა, ვეღარ დაეწია, თუმცა ცდილობდა ისევ მწყობრი ნაბიჯებით ეარა. უცებ საიდანღაც გამოჩნდა პატარა შავი ლეკვი, ამოუდგა ამ სამხედროს უკან და მასთან ერთად განაგრძო გზა. მარშუტკა დაიძრა, თითქმის გავუსწორდით სამხედროებს. მიუხედავად იმისა რომ წვიმდა, ხალხი ჩერდებოდა, სამხედროებს უყურებდა და იღიმებოდა. საოცარი კადრი იყო, Pictures of the days, რომლის გადაღებაც ვერ შევძელი 😦

მეორე კადრი, გუშინ „დავკარგე“. შავი, დაბურულმინებიანი ჯიპი, თავზე ტაქსის ნიშნით…

მესამე დღეს. რაც იმ კადრისგან დარჩა, ქვემოთ ფოტოზეა….:|

არა ახალ ცვლილებას გარემოს დაცვის შესახებ კანონში!

Reblogged from Time to Act:
გთხოვთ შეხვიდეთ პრეზიდენტ მიხეილ სააკაშვილის Facebook–ის გვერდზე და მისწეროთ შემდეგი შეტყობინება:

“ბატონო პრეზიდენტო, გთხოვთ არ მოაწეროთ ხელი კანონს, რომლითაც ცვლილება შედის გარემოს დაცვის შესახებ კანონში და ფულის გადახდის სანაცვლოდ შესაძლებელი ხდება თითქმის ყველა გარემოსდაცვითი კანონის დარღვევა. გთხოვთ არ დაუშვათ ამ კანონის ამოქმედება, რომელსაც შეუძლია გამოუსწორებელი ზიანი მიაყენოს საქართველოს ბუნებას.”

და, აი, რატომ:

საქართველოს კონსტიტუციის 37–ე მუხლი ამბობს:

“ყველას აქვს უფლება ცხოვრობდეს ჯანმრთელობისათვის უვნებელ გარემოში. ყველა ვალდებულია გაუფრთხილდეს ბუნებრივ და კულტურულ გარემოს.“

“სახელმწიფო ახლანდელი და მომავალი თაობების ინტერესების გათვალისწინებით უზრუნველყოფს გარემოს დაცვას და ბუნებრივი რესურსებით რაციონალურ სარგებლობას, ქვეყნის მდგრად განვითარებას საზოგადოების ეკონომიკური და ეკოლოგიური ინტერესების შესაბამისად ადამიანის ჯანმრთელობისათვის უსაფრთხო გარემოს უზრუნველსაყოფად.“

საქართველოს ენერგეტიკისა და ბუნებრივი რესურსების სამინისტროს ავტორობით პარლამენტმა 2012 წლის 16 მარტს პლენარულ სხდომაზე დაჩქარებული წესით მიიღო ახალი კანონი “საქართველოს ზოგიერთ საკანონმდებლო აქტში ცვლილების შეტანის თაობაზე”, რომელიც ძალაში შესვლის შემდეგ საქართველოს რამდენიმე კანონს შეცვლის.

ამ ცვლილებების შედეგად, საქართველოს ენერგეტიკისა და ბუნებრივი რესურსების სამინისტროსა და დაინტერესებულ პირს შორის, პრემიერ მინისტრის გადაწყვეტილების საფუძველზე, შესაძლებელი გახდება დაიდოს შეთანხმება განუსაზღვრელი ვადით ბუნებრივი რესურსებით სარგებლობაზე.

შეთანხმების მოქმედების პერიოდში დაინტერესებული პირის მიერ განხორციელებული ყველა ქმედება ჩაითვლება კანონიერად სახელმწიფოსათვის გადახდილი გარკვეული კომპენსაციის სანაცვლოდ. შეთანხმების დადების დღიდან პირს არ დაეკისრება არანაირი სახის სამოქალაქო და ადმინისტრაციული პასუხისმგებლობა, რაც დაკავშირებულია მის არამართლზომიერ საქმიანობასთან გარემოს დაცვის სფეროში და ბუნებრივი რესურსებით სარგებლობისას. კანონის მიხედვით, ასევე დაუშვებელია ამ პირის მიერ გარემოს და ბუნებრივი რესურსებით სარგებლობისას განხორციელებული ქმედებების შემოწმება მაკონტროლებელი ორგანოების მხრიდან და რაიმე სახის ჯარიმისა თუ სხვა სახის პასუხისმგებლობის დაკისრება.

შეთანხმების დადების შემდეგ პირს უფლება ექნება, სხვა დარღვევათა შორის:

*მიწის დაცვის მოთხოვნათა შეუსრულებლობა და მიწის ნაყოფიერი ფენის მოხსნა;

*მიწის გაუვარგისება საწარმოო და სხვა ნარჩენებით და მისი ჩამდინარე წყლით დაბინძურება

*ატმოსფერულ ჰაერში მავნე ნივთიერებათა გაფრქვევა ნორმების გადამეტებით;

*ქიმიურ საშუალებათა გარემოში გამოყენების ნორმების დარღვევა და მათი ტრანსპორტირების, შენახვისა და გამოყენების წესების დარღვევა;

*საქართველოს “წითელ ნუსხაში” შეტანილ გადაშენების საფრთხის წინაშე მყოფ გარეულ ცხოველთა მოსპობა ან მათი დატყვევება;

*უკანონოდ მოპოვებული ცხოველთა სამყაროს ობიექტებით ვაჭრობა;

*თევზჭერისა და ნადირობის წესების დარღვევა, სახელმწიფო ნაკრძალის ტერიტორიაზე ცეცხლსასროლი იარაღითა და ნებისმიერი სახის თევზსაჭერი საშუალებებით უკანონოდ შესვლა;

*ცხოველებისა და ფრინველებისადმი სასტიკი მოპყრობა;

იხ. სრული სია: http://aarhus.ge/?page=1&lang=geo&content=717

კანონი პირდაპირ ეწინააღმდეგება საქართველოს კონსტიტუციას, საერთოდ არაფერი რომ არ ვთქვათ იმ გარემოსდაცვით საერთაშორისო ხელშეკრულებებზე, რომლებიც პირდაპირ გარემოსდაცვით ვალდებულებებს აკისრებენ სახელმწიფოს.

თუ მთავრობა ნებას დართავს პირს დაარღვიოს გარემოსდაცვითი ნებისმიერი კანონი, როგორ შეძლებს ის უზრუნველყოს გარემოს დაცვა და ბუნებრივი რესურსებით რაციონალური სარგებლობა?

კანონის მიხედვით, გარკვეული პირებს ექნებათ უფლება აწამონ ცხოველები, დააბინძურონ წყალი, ნიადაგი, ჰაერი, მხოლოდ გარკვეული თანხის სანაცვლოდ, გაურკვეველი მიზნებით, რომლის ჩამონათვალიც კანონში არ გვაქვს.

კანონის მიხედვით, შეთანხმების გასაჩივრება დაშვებულია მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ იგი ხელმოწერილია არაუფლებამოსილი პირის მიერ. ეს ნიშნავს, რომ ამ შეთანხმების გასაჩივრება პრაქტიკულად შეუძლებელია.

კანონპროექტის შესახებ არანაირი ინფორმაცია არ გავრცელებულა საჯაროდ და არ მომხდარა საზოგადოების ინფორმირება.

ეს კანონი ძალაში შესვლის შემდეგ გახდება იარაღი, რომელმაც შეიძლება გამოუსწორებელი ზიანი მიაყენოს გარემოს, საქართველოს ბუნებას და ადამიანებს.

მიუხედავად იმისა, რომ კანონი პარლამენტმა მიიღო, გარემოს დაცვის სამინისტროს პოზიცია ამ ინიციატივასთან დაკავშირებით დღემდე არაა ცნობილი.

ჩვენ ვთვლით, რომ ეს კანონი არც ერთ შემთხვევაში არ უნდა შევიდეს ძალაში

გაავრცელე ხმა – გააზიარე ეს წერილი.

იხ. კანონპროექტი: http://aarhus.ge/index.php?page=331&lang=geo

იხ. განმარტებითი ბარათი კანონპროექტზე: http://aarhus.ge/uploaded_files/efe29185f94006a03427fc8d2537ee0d19433d771c5be2444081d8442a327fed.pdf

ორჰუსის ცენტრის კომენტარები კანონპროექტთან დაკავშირებით:

http://aarhus.ge/?page=1&lang=geo&content=71

Time to Act

გთხოვთ შეხვიდეთ მიხეილ სააკაშვილის Facebook–ის გვერდზე და მისწეროთ შემდეგი შეტყობინება:

“ბატონო პრეზიდენტო, გთხოვთ არ მოაწეროთ ხელი კანონს, რომლითაც ცვლილება შედის გარემოს დაცვის შესახებ კანონში და ფულის გადახდის სანაცვლოდ შესაძლებელი ხდება  თითქმის ყველა გარემოსდაცვითი კანონის დარღვევა.  გთხოვთ არ დაუშვათ ამ კანონის ამოქმედება, რადგან მან შეიძლება გამოუსწორებელი ზიანი მიაყენოს საქართველოს ბუნებას.”

და, აი, რატომ:

საქართველოს კონსტიტუციის 37–ე მუხლი ამბობს: 

ყველას აქვს უფლება ცხოვრობდეს ჯანმრთელობისათვის უვნებელ გარემოში. ყველა ვალდებულია გაუფრთხილდეს ბუნებრივ და კულტურულ გარემოს.

“სახელმწიფო ახლანდელი და მომავალი თაობების ინტერესების გათვალისწინებით უზრუნველყოფს გარემოს დაცვას და ბუნებრივი რესურსებით რაციონალურ სარგებლობას, ქვეყნის მდგრად განვითარებას საზოგადოების ეკონომიკური და ეკოლოგიური ინტერესების შესაბამისად ადამიანის ჯანმრთელობისათვის უსაფრთხო გარემოს უზრუნველსაყოფად.

საქართველოს ენერგეტიკისა და ბუნებრივი რესურსების სამინისტროს ავტორობით პარლამენტმა 2012 წლის 20 მარტს პლენარულ სხდომაზე დაჩქარებული წესით მიიღო ახალი კანონი “საქართველოს ზოგიერთ საკანონმდებლო აქტში ცვლილების შეტანის თაობაზე”, რომელიც ძალაში შესვლის შემდეგ საქართველოს რამდენიმე კანონს შეცვლის.

ამ ცვლილებების შედეგად, საქართველოს ენერგეტიკისა და ბუნებრივი რესურსების სამინისტროსა და   დაინტერესებულ პირს…

View original post 360 more words

“ჩვენი მდინარე ჩვენი სისხლია, ჩვენი მთა კი, ჩვენი ღმერთია”

Global Forest Coalition-ის და Global Justice Ecology-ის ამ ვიდეოში ახსნილია რას წარმოადგენს კლიმატის ცვლილების შესარბილებლად მსოფლიოში გამოყენებული მექანიზმები REDD (Reduce Emissions from Deforestation and Forest Degradation) და REDD+. მექსიკაში, ბრაზილიაში, პანამაში, ფილიპინებში, ინდონეზიაში, ნეპალში, უგანდასა და ინდოეთში მცხოვრები ადამიანები თავისი ქვეყნების გამოცდილებიდან ხსნიან, როგორ ზღუდავენ ეს მექანიზმები მკვიდრი მოსახლეობის უფლებებს.

“ჩვენ, მსოფლიოს მკვიდრი ხალხები, ვიცავთ ჩვენს მიწას, სიცოცხლეს და რესურსებს.

ჩვენი ტყე ჩვენი სულია, ჩვენი მიწა ჩვენი სიცოცხლეა,

ჩვენი მდინარე ჩვენი სისხლია, ჩვენი მთა კი, ჩვენი ღმერთია.

ჩვენ ვართ ჩვენი ნიადაგის ძლიერი და ამაყი შვილები.

ჩვენ, მსოფლიოს მკვიდრი ხალხები, ვიბრძვით ჩვენი თვითგამორკვევის უფლებების რეალიზებისთვის.

ჩვენ არ ვითხოვთ მეტს, მაგრამ არც ნაკლები გვინდა”.

Never say Never

როცა გუშინ დილით თვალი გავახილე და კედელზე მცოცავ ლოკოკინას თვალი მოვკარი, ვიფიქრე რომ ეს დასასრული იყო. სამყაროს, ცხოვრების და საერთოდ ყველაფრის.

ადვილი არ არის უცხო ქალაქში თავის დამკვიდრება. საერთოდ არაფერი არაა ადვილი დედამიწაზე, მაგრამ ამ დღეებში ღმერთები აშკარად არ მწყალობდნენ. ბათუმში ცხოვრების სამი დღის მანძილზე მოვახერხე მინიმუმ 20-ჯერ დაკარგვა, შორიდან დავინახე ზღვა, სამივე ღამე სხვადასხვა სახლში გავათიე და რამდენიმე ათეული ადამიანი გავიცანი.

გუშინ საღამოს საყოფაცხოვრებო პრობლემები ნაწილობრივ მოვაგვარე. ბინა შევიცვალე. შესაბამისად დღეს მუშაობისთვის სასიცოცხლო ძალები მოვიკრიბე. ლეპტოპში თავჩარგული აღარ ვტიროდი და სამყაროც ბნელეთით მოცული აღარ მეჩვენებოდა.

დღეები გარბიან, ერთმანეთს არ ჰგვანან, ბევრი რამ ხდება. წამები, წუთები მნიშვნელობას იძენს, მაგრამ ამ ყველაფერს თითქოს აკლია რაღაც ან ვიღაც.

არასოდეს მდომებია საკუთარი ცხოვრების შეცვლა ისე, როგორც ახლა. თუმცა არ ვიცი რაღა უნდა შევცვალო. ამაზე რადიკალური რა უნდა გავაკეთო სულიერი სიმშვიდისათვის. დაშრობის პირას მისულ მდინარეში მოფართხალე თევზივით ვცდილობ გადარჩენას და ადაპტაციას. შეგუებას, შეჩვევას, შეყვარებას და გუშინდელი, იმის წინანდელი და კიდევ იმის წინანდელი დღეების, თვეების მეხსიერებაში გადატანას.

ჩემი მეგობარი მეუბნება რომ ყველაფერი შეიცვალა, უბრალოდ მე ვერ ვხვდები ჯერ ამას. მეორე მეგობარი მწერს რომ კალაპოტ დაკარგულ მდინარეს ვგავარ, რომელიც კალაპოტში დასაბრუნებელ გზებს ეძებს და რომ გაქცევა არაა გამოსავალი.

გუშინ საღამოს, როცა მერაღაცამდენედ შევკარი ბარგი და ახალ ბინაში გადავედი მივხვდი რატომ თხოვდებიან ქალები მამკაცებზე, რომლებიც არ უყვართ. გუშინვე მივხვდი მეგობრები რომ არ მყავდეს ამდენს ვერ გავუძლებდი. ნან<3.

მიუხედავად იმისა რომ ხვალინდელი დღე არავის არ აქვს გარანტირებული, ხვალინდელი დღის გარანტიას ის ადამიანები მაძლევენ, ვისაც სჯერათ რომ შევძლებ. ეს რწმენა ერთის მხრივ ძალას მმატებს და მეორეს მხრივ მახსენებს პასუხისმგებლობებს და ვალდებულებებს რომელიც ავიღე და რომელიც უნდა შევასრულო.

ყველაფერი გაივლის… დაღმართს აღმართი მოსდევს და პირიქით.

დასასრული გვაბრუნებს დასაწყისთან.

მშვიდობით ხევსურეთო

ტირილი არ მინდა, მაგრამ ცრემლებს ვერ ვიკავებ.

საერთოდ ასე მჩვევია. გადაწყვეტილებას მივიღებ და მერე ბოლო წუთებში სინანულს ვიწყებ. მიჭირს აქაურობის დატოვება და მეხსიერებაში გადატანა.

ჯერ კიდევ გუშინ, ვამბობდი რომ არაფერი მომენატრებოდა აქ და უკან არასდროს დავბრუნდებოდი. მაგრამ დღეს, როცა ჩემს ერთ აქაურ მეგობარს, ქეთის დავემშვიდობე, რაღაცა ჩამწყდა. არ შემიძლია ასე ადვილად ადამიანების მიტოვება. არც ქეთის და არც სხვების.

ყველაზე მეტად კი ჩემი ენერგოვამპირის მიტოვება მიჭირს, რომელსაც ცხოვრების შვიდი თვე მივუძღვენი.

ყველაფერს აქვს დასასრული. i-ს თავზე წერტილის დასმა რთულია, მაგრამ საჭირო. წერტილი ჯერ კიდევ ორი თვის წინ დავსვი, როცა ახალ პროექტზე და შესაბამისად ამ ქალაქში დარჩენაზე უარი ვთქი. მერე მთელი ეს დრო ვფიქრობდი სწორად ვიქცეოდი თუ არა.
ახლა ეჭვი აღარ მეპარება ჩემი გადაწყვეტილების სისწორეში. აქედან წასვლით საკუთარი თავი გადავარჩინე სულიერი სიკვდილისგან. ვიღაცისთვის შეიძლება რთული გასაგები იყოს, მაგრამ როცა სამსახურის მიღმა არაფერია, როცა ადამიანებთან საერთო ინტერესებს ვერ პოულობ, ისედაც რთული ცხოვრება ათმაგად რთულდება.

მთელი შვიდი თვე ვიხსენებდი Continue reading