ბედი, რომელიც ხეს არ ეღირსა

ამქვეყნად ყველას და ყველაფერს თავისი ბედი აქვს…
ბედი ჰქონია ხესაც…
თუ უბედობა შეიძლება დავარქვათ ამას არ ვიცი…
დაიბადა რკინის კონსტრუქციაში, ნელ-ნელა გაიზარდა…
ახლა ფრთების გაშლა უნდა, მაგრამ რკინის მარწუხები უჭერს…
სუნთქვა უნდა, მაგრამ რკინის მარწუხები უჭერს…
ოცნებობს, მაგრამ მის ოცნებებს რკინის მარწუხები უჭერს…
ცოცხლობს, მაგრამ მის სიცოცხლეს არსებობა ჰქვია…
ყოველთვის როდესაც ქარი უბერავს, უნდა ტანი ააყოლოს, მაგრამ… მაგრამ რკინის მარწუხები უჭერს…

მარტოა, სულ მარტო…
უთვისტომოდ…
უმეგობროდ…
უსიყვარულოდ…

…………………
გავა დრო და დაბერდება…
ვეღარ მოუჩრდილებს, და იმ ერთადერთ ფუნქციასაც დაკარგავს რაც ჰქონდა…
მოჭრიან და ცივ ზამთარში ძვლებს გაითბობენ ისინი…
უცხოები…
არამისიანები…
და ასე მოკვდება
უთვისტომოდ…
უმეგობროდ…
უსიყვარულოდ…